The Happy Family Abroad

Vorige week zondag was het zover, Lena verloor haar eerste melktandje. Al meer dan een week had ze een wiebeltandje. Aanvankelijk vond ze het wat eng, maar na een tweejaarlijks bezoek aan de kindertandarts (die al gepland stond van 6 maanden geleden en nu dus goed uitkwam) was ze over haar angst heen. De tandarts legde haar uit dat er nu een 'grote-mensen-tand' stond te wachten; iets wat ik haar ook al had verteld maar het blijkt toch beter te werken als een vreemde dit zegt. We waren ook al voorbereid met een doosje en al. Want ja, vanaf het moment dat dat wiebeltandje er was trokken we naar de leuke speelgoedwinkel De Kikkerkoning   (onze favoriet in Den Haag) en daar vonden we een leuk bewaardoosje voor haar melktandjes. Nu staat het doosje mooi te wezen op het krukje naast haar bed, en elke avond bewondert ze haar tandje! Gisteren zagen we dat de 2 tandjes ernaast ook onder druk komen te staan van de grote-mensen-tanden. Benieuwd hoe lang het nog zal duren... Maa...

Ondertussen heeft 2015 zijn intrede gedaan en is de maand januari al lang voorbij. Ook februari loopt alweer op zijn einde. Wat gaat het toch allemaal snel, bedenk ik me dan. Om toch nog iets te bloggen over januari, hier alvast wat sfeerbeelden... Genieten van een zonnige januaridag op het strand. 10 minuutjes in de bakfiets en we zijn op het strand om wat uit te waaien, geweldig vind ik het. En op die momenten is het gewoon puur genieten! Door de vrieskou kreeg ik mijn ABUS-slot niet meer open. Er was geen ontkomen meer aan, met een slijpschijf moesten we dat ding open slijpen. Goed gerief dat ABUS-slot, dat wel.  28 januari: grote dag voor onze Kleine Kapoen. De dag dat ze afscheid nam van haar tutjes. Haar 2 tutjes zijn nu veilig bij de tandarts; samen met het tutje van Grote Kapoen. Dit kom je dan zo eens tegen hier: Verder liep alles hier zijn gewone gangetje. Nog een paar dagen en is het alweer vakantie. Neen, nog geen krokusvak...

Het was hier stil, heel stil eigenlijk. Maar nu de zomervakantie officieel voorbij is, besloot ik dat het toch wel tijd werd om hier opnieuw iets neer te pennen. De komende dagen volgen nog wat posts over onze zomervakantie van 2014 maar nu wil ik het even hebben over een nieuwe start. Vandaag 3 september was de eerste dag van een nieuw schooljaar. Grote Kapoen had er zin in en het verliep heel vlotjes bij haar. Voor Kleine Kapoen was er vandaag een "kennismakingsuurtje" voorzien. Jawel, ook ons kleinste meisje mag naar school. En dat doet toch wel iets met een mamahart. Maar zij is er klaar voor en dus is ook voor mij het moment gekomen om wat los te laten. Het zal wennen zijn, zo geen kindje meer in huis hebben tussen 9u en 15u. Ook ik zal mijn draai wat moeten vinden denk ik. Een nieuw schooljaar voor Grote Kapoen, een nieuwe mijlpaal in het leventje van Kleine Kapoen en een nieuwe start voor mij. Ik heb er zin in om hier terug wat te kunnen neerschrijven, mijn naaisel...

In onze straat bevindt zich de AMGS-school en in het weekend zijn de speelplaatsen de ideale speeltuin voor onze meisjes en voor andere kinderen in de buurt. De speelplaats van de lagere school heeft bovendien een volledig uitgetekend verkeersparcours. De ideale plaats dus voor Grote Kapoen om er te leren fietsen. Na 2 zondagen lukt het haar om alleen te fietsen, alleen mag zij het niet weten als De Echtgenoot haar loslaat. Maar zij kan het! En ik ben fier! En dit alles onder het toekijkend oog van de politie, die haar meedeelde dat zij goed kan fietsen!

Sinds zondag slaapt Grote Kapoen eindelijk zonder tutje. Het heeft behoorlijk wat moeite gekost om haar te overtuigen om zonder tutje te slapen. Een bezoek aan de tandarts een paar weken geleden, bracht geen oplossing (daar staat een glazen pot waar kindjes hun tutje kunnen in stoppen). Ze moet er klaar voor zijn , kreeg ik te horen van de tandarts. Ja, ok, maar ze wordt er vier eind februari dan vind ik het toch wel hoog tijd dat het tutje verdwijnt. De belofte van glitterarmbandjes (die ze per se wou in de Hema, als ze haar tutje hiervoor zou inruilen) bracht haar niet op andere gedachten. In tegendeel, het leek wel alsof ze de laatste weken nog harder haar tutje nodig had. Het feit dat een klasgenootje zijn tutje aan de Kerstman had gegeven begon wat effect te hebben. Maar toch, ze had haar tutje nog nodig. En dan kwam er het idee voor haar verjaardagscadeau, met daaraan een belofte gekoppeld. Zij krijgt een fiets voor haar verjaardag op voorwaarde dat haar tutje weggaat (si...

Vandaag was het Kleine Kapoen haar eerste dag in de PSZ. Niks gewenning voor haar. Ah neen, mijn kleine meid kende het klasje en haar 2 juffen al van toen haar grote zus er nog ging. Het was dan ook een blij weerzien. Kleine Kapoen begon onmiddellijk te kleien (terwijl mama een intake-gesprek had met de juf), nog even zwaaien aan het raam naar mama en dan keerde mama naar huis, alleen deze keer. En ik moet het zeggen, het was een emotioneel moment. Ik was dan ook nogal ongeduldig om haar te gaan halen en te horen hoe haar eerste dagje was. Bleek dat zij het heel goed gedaan had, op een 15 minuten-huilbui na. Opeens vond ze het genoeg en wou ze naar huis, mijn Kleine Kapoen deed haar pantoffeltjes uit, laarsjes aan en ging op de vensterbank zitten. Ze was niet te kalmeren. Tot het moment er was om de verjaardag van een klasgenootje te vieren. Haar bui was over en mijn Kleine Kapoen zong vrolijk mee. Toen ze mij zag, kwam zij lachend naar mij toe gelopen. Mijn kleine meisje! Zij had ...

Dàt is een vraag die Grote Kapoen sinds een paar weken meermaals per dag kan stellen. Haar reukzin is in volle ontwikkeling heb ik ontdekt. Ik googelde zopas "ontwikkeling reukzin"  en las dat een peuter pas vanaf driejarige leeftijd echt iets kan ruiken, namelijk vanaf dat ze hun neus kunnen ophalen of leren snuiten. De ontwikkeling van de reukzin duurt tot het kind 9 jaar is. Een tweejarige ruikt nog helemaal niets. Dus als mijn Kleine Kapoen zegt: 'dat stinkt hier ', dan weet ik gewoon dat ze haar grote zus imiteert en dus eigenlijk nog niets kan ruiken. Ze kan wel geuren waarnemen maar kan die nog echt niet onderscheiden van elkaar. Grote Kapoen die ruikt tegenwoordig aan alles en nog wat: een bal, een stuk fruit, een boek, haar eten,... om maar enkele voorbeelden te noemen. Maar ze ruikt ook aan de pamper van haar kleine zus en weet mij dan te zeggen dat deze laatste k*k* heeft gedaan. De ontwikkeling van de reukzin leidt alleszins tot hilarische taferelen ...

De afvalberg is alweer wat minder hoog en dit dankzij Grote Kapoen. Sinds zij geen pampers meer draagt is ons afval alvast met een derde verminderd. De potjestraining van Grote Kapoen is geslaagd, mede dankzij het sticker-beloningssysteem. Telkens zij op het potje pipi of **** deed mocht zij een stickertje plakken. Eens haar blad vol kreeg zij een nieuwe pop. En belofte maakt schuld. Vorige week mocht zij een Corolle-pop uitkiezen (en jawel, zij koos toch wel de duurste die er was zeker?!) Ziehier haar nieuwe vriendin: Maar goed, het ging dus over het afval. Zo enkele pampers per dag minder, dat scheelt dus enorm in je afvalbak. En dan is er straks ook nog Kleine Kapoen die op het potje gaat (want ja, die doet niet liever dan op het potje zitten of op de jungle-wc-bril). De ecologische voetafdruk van het gezin Mama van Twee is alweer wat kleiner en zal in de nabije toekomst nog kleiner worden. En daar zijn we allemaal blij mee, niet? En als iemand weet waar ik slipjes in een m...

Volgende week verjaart Grote Kapoen maar omdat het hier dan krokusvakantie is en de week erop een bezoekje aan de bib is gepland met de PSZ, kreeg zij vandaag reeds haar feestje op de PSZ. Gisteren bakten we gezellig een appelcake en hebben we ons gewaagd aan de cakepops. En met zo een cakepopmaker  (die ik mij dan toch maar heb aangeschaft en beschouw als een goede investering) is dat echt een makkie . Op 5 minuten zijn de cakepops klaar. Daarna hebben we ze ondergedompeld in roze smeltsnoep en bestrooid met discodip . En het versieren van de cakepops vond Grote Kapoen wel plezant en vooral lekker. We deden nog een lollipop folie rond elke cakepop en klaar waren de uitdeelsnoepjes. Heel fier stapte zij haar klasje binnen deze morgen. Maar eens ze op de verjaardagsstoel mocht gaan zitten kwam de verlegenheid naar boven (zo liet ik mij vertellen door de juffen). Al die aandacht, ze wist niet goed hoe ermee om te gaan. Maar toen ik haar ging ophalen deze middag kwam zij al huppel...

Vorig jaar rond deze tijd was Grote Kapoen klaar voor het potje maar toen kregen we te horen dat we Damascus moesten verlaten en we voor enkele maanden in Amman zouden verblijven. Op het internet en in opvoedboekjes lees je dat je op dergelijke momenten (lees: verhuisperiodes) beter niet begint met potjestraining . Zodoende besloot ik om te wachten tot we ons gesetteld hadden in Den Haag. En toen was het september en was Grote Kapoen 2,5 jaar. Maar wat bleek? Grote Kapoen weigerde resoluut op het potje te gaan ("neen, pamper aan"; dat waren haar woorden). En je mag niet dwingen om op het potje te gaan, want dat werkt enkel averechts (volgens het internet en de opvoedboekjes). Zo ook bij Grote Kapoen. Hoe meer ik vroeg of ze niet op het potje ging, hoe meer zij zich ertegen verzette. Dus liet ik het voor wat het was. Maar Grote Kapoen wordt deze maand drie jaar en bij mij begon de frustratie toch wel groot te worden. Ik kreeg wel de geruststellende woorden in de PSZ: "o...

Deze maand wordt Grote Kapoen drie jaar. Vorig jaar, in Amman, mocht zij smullen van een heerlijke Bumba-taart voor haar tweede verjaardag. Daar had TTT  voor gezorgd (nogmaals dank hiervoor, die glinsterende oogjes bij het zien van Bumba op een taart vergeet ik nooit). Dit jaar wil ik zelf eens een taart bakken. En ik heb zo al een idee (maar daar moeten jullie nog eventjes op wachten). Omdat ik nog zo geen ervaring heb met verjaardagstaarten maken, kocht ik mij vorige week alvast wat boekjes om inspiratie op te doen: De cakepops vind ik alvast een leuk uitdeelsnoepje voor haar vriendjes en vriendinnetjes in de PSZ. Maar het vergt wel wat werk, tenzij ik mij een cakepopmaker aanschaf. Misschien wel een goeie investering voor al die kinderfeestjes die nog gaan komen, hier in Den Haag, in België of in het verre buitenland. Ik ga alvast beginnen oefenen met het taartbakken, zodat dé verjaardagstaart een piece of cake wordt. Of mijn idee van taart zal slagen, dat laat ik jul...

Jawel beste lezers, Grote Kapoen haar eerste Hollandse woorden zijn een feit: "Maar wat doe jij NOU? "Ik kom je ZO halen" (context: rollenspel waarbij Grote Kapoen mama speelt tegenover Kleine Kapoen)    Kleine Kapoen haar woordenschat was tot een maand geleden nogal beperkt maar dat is heden serieus uitgebreid: oma, opa, zus, kaka, was (handjes wassen), kijk, hier, kom, en natuurlijk haar eigen naam. En dan zijn er nog een hele resem woorden, waarvan alleen ik weet wat ze ermee bedoelt. Maar vooral haar woorden in de gebiedende wijs vallen mij op. Binnenkort beveelt zij Grote Kapoen heb ik zo de indruk, en is het niet meer andersom. Voorts worden er hier alle dagen Sinterklaasliedjes gezongen. Grote Kapoen zingt graag, maar dan vooral een gemixte versie: "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, laarsje, dank u Sinterklaasje... ". 

Gisteren was het dan zover: Grote Kapoen haar eerste dag in de PSZ. En het ging goed, heel goed zelfs! Geen gewenning nodig voor haar. Met gewenning bedoelen ze hier dat je de eerste dagen je kindje een uurtje in de PSZ laat en dat je dan terugkomt. Dit moet je dan een tweetal dagen doen. Maar mijn Grote Kapoen was snel gewend moet ik zeggen. Vorige week hebben we 2 uurtjes samen doorgebracht in de PSZ om het wat te leren kennen, en dat volstond blijkbaar. Ik ben dan ook heel fier op haar. Geen traantjes als ik vertrek, in tegendeel, ze kijkt zelfs niet om. Ze doet alles mee, gaat in het kringetje zitten om naar een verhaaltje te luisteren, speelt, en zingt. Maar dan is het half twaalf en ga ik haar halen. Ze ziet mij en net dan begint zij te wenen. Dit was gisteren zo en vandaag eveneens. Ik herinner mij zoiets van toen ik kind was: als mijn mama mij kwam halen vloeiden de traantjes ook. Dus ja, ze heeft het van geen vreemden hé?!

De woordjes bij mijn Kleine Kapoen willen maar niet komen. Al een paar maanden zegt ze 'mama'. Sinds een paar weken is daar een tweede woordje bij gekomen: 'neen'. En dat is dan de vocabulaire van mijn Kleine Kapoen op dit eigenste moment (17 maanden). De intonatie heeft ze wel al gevonden. Zo kan ze 'mama' soms uitspreken op z'n Italiaans (màmà) en bij het woord 'neen' schudt ze dan ook fel haar hoofdje. En als ze echt iets niet wilt, dan zul je het wel horen: 'néééén'. Maar wie weet, binnenkort een spraakwaterval erbij?! Intussentijd voert zij wel heel wat conversaties met haar grote zus, die dan op haar beurt meebrabbelt. Of zouden ze elkaar begrijpen?! Ik begrijp er alvast geen sikkepit van, maar vind het wel een plezier om mijn 2 meisjes zo bezig te zien en te horen.

Eindelijk! Mijn Kleine Kapoen houdt haar flesje melk zelf vast, en ze doet dit met 1 hand. Stoer nietwaar?! Maar ook zo schattig. Waarom post ik dit nieuws? Omdat mijn kleine meisje, ondertussen 17 maand,  nogal lui was de voorbije maanden. Gewoon op de schoot van mama, en drinken, dat was haar motto. Ze weigerde haar flesje zelf vast te houden, noch nam zij er enig initiatief voor. Wij wachtten op de dag dat ze zelf haar flesje kan uitdrinken. En die dag is dus aangebroken! Mama fier!

Het schoolsysteem in Nederland is een beetje anders dan in België. Zo kan men pas op de leeftijd van 4 jaar naar school. Grote Kapoen is nu 2,5 en in België betekent dit dat zij naar de kleuterschool kan. Maar in Nederland dus niet. En zo is het nog anderhalf jaar wachten tot wanneer mijn Grote Kapoen naar school kan. Zij staat reeds op de wachtlijst van de buurtschool. Jawel, ook in Nederland zijn er wachtlijsten, en heel lange wachtlijsten:  zo staat Kleine Kapoen nu al op de wachtlijst om binnen 3 jaar naar school te kunnen gaan. Persoonlijk vind ik het laat, om een kind pas op vier jaar naar school te sturen. Daarom hebben we gisteren een bezoekje gebracht aan een peuterspeelzaal (PSZ). Volgende week staat er nog een bezoekje gepland aan een andere PSZ en dan zullen we beslissen. In de PSZ worden ze min of meer voorbereid op de school, er is structuur en dat is nu net iets wat zij nodig heeft. Een dagje PSZ omvat slechts 3 uurtjes, namelijk van 8u30 tot 11u30. Lang is dit nie...

Vandaag was het een speciale dag voor mijn Grote Kapoen. Haar haartjes werden voor een tweede keer in haar leventje geknipt (de eerste keer dateert al van 9 maand geleden). Haar froufrou moest dringend korter want het kind zag niks meer. Een speldje bracht wel soelaas maar mijn Grote Kapoen heeft zo van die momenten dat ze geen speldje wilt dragen en dan werd het toch wat ongemakkelijk met die lange lokken voor haar oogjes. De kinderkapper dus. Die situeert zich in de Badhuisstraat in Scheveningen. De kindjes wanen zich er in een station (er staan treinzitbanken en overal hangen borden). De haartjes worden geknipt op een giraf, in een auto of op een motor. Achteraan staat nog een grote verrassing: een ballenbad, en geen kleintje! We moesten nog eventjes wachten dus kon zij zich volop laten gaan in de grote "ballenbak". Dan was het tijd om haar haartjes te knippen. Zij mocht plaats nemen in een prinsessenauto. Maar dat knippen duurde toch wat te lang voor haar. Mijn Gro...