The Happy Family Abroad

Onlangs kochten we 2 fietsstoeltjes. Eentje voor voorop en eentje voor achterop mijn fiets. Maar fietsen met een zitje voorop en daar een Kleine Kapoen in en achterop Grote Kapoen, dat is geen sinecure. Het vraagt toch wel een andere manier van fietsen en bovendien moet je goed kunnen sturen. Want wat is nu het probleem? Met mijn 1m58 moest mijn zadel op het laagste niveau, ik kon anders niet tussen mijn zadel en het voorzitje (wat zorgt voor een nogal belachelijk zicht). Met gevolg dat ik mij nu niet meer rechtstaand op de trappers kan afduwen maar ik moet dit al zittend doen (begrijpt u wat ik bedoel?), met 2 extra personen op de fiets. En dat vraagt oefening! Een oplossing kan zijn een andere fiets kopen: een lage mamafiets, of een omafiets. Ja, we zijn in Nederland dus allerlei fietsen worden aangeboden. Zo heb je dus de mamafiets, de omafiets, de opafiets, de transportfiets, de bakfiets (maar daar is De Echtgenoot gigantisch tegen, hoewel het voor mij dé oplossing zou zijn denk ...

Dat is één van de favoriete gerechten geworden ten huize Mama Van Twee. Na onze "vlucht"  uit Damascus, ergens in februari (amai, wat is dat alweer lang geleden) kon ik samen met mijn 2 Kapoenen een paar daagjes logeren bij TTT en haar Stalen Stem. TTT maakte Kip à la Nigella klaar en dit werd gesmaakt, zowel bij mij (misschien lag het ook wel aan de witte wijn die ik vooraf met TTT benuttigd had) als bij Grote Kapoen. Kleine Kapoen at toen nog groentepapjes maar heden ten dage is ook zij fan van de Kip à la Nigella. Ziehier het recept: Lenteuitjes (hier in Nederland heet dat bosuitjes) in wat olijfolie bakken, spekreepjes erbij doen, kipfilet in blokjes snijden en bij de uitjes en de spekreepjes doen. Vervolgens een blik tomatenblokjes openen en in de pan doen. Kruiden met tijm, basilicum en rozemarijn, en naar believen wat peper en zout. Rustig laten pruttelen. En klaar (zo herinner ik mij het recept alvast)... Je kunt het ook blussen met witte wijn, maar dit laat ik ac...

Het is weer de tijd van de mandarijntjes en dus kocht ik zondag een netje. Maar wat stelde ik vast bij het opeten van mijn eerste mandarijntje? Dat die in Damascus toch wel veel beter waren! Als je eenmaal mandarijntjes uit Damascus hebt gegeten, dan ben je verwend met smaak. Want geef toe, deze hier kunnen nogal waterig van smaak zijn. In Damascus hebben we 3 seizoenen mandarijntjes gegeten, met kilo's en nooit zat er eentje tussen die geen smaak had. Ze zaten wel boordevol pitjes, maar bon, het is toch de smaak dat telt, nietwaar?! Toen we nog maar pas in Damascus waren, was dat een van de eerste dingen die ons opvielen: het fruit en de groenten hebben veel meer smaak. En daar kwam nog bij dat het supergoedkoop was. Terwijl  ik dit hier nu aan het neerschrijven ben, vraag ik mij af hoe het mijn fruit- en groenteverkoper vergaat ginder, de slager, de verkopers in de Rechte Straat,... ? Maar nu dwaal ik af... Wat ik dus wil zeggen: het fruit van hier heeft toch maar wein...

We (dit zijn de Vlamingen en Nederlanders) hebben dezelfde schrijf- en leestaal maar de spreektaal kan nogal eens verwarrend zijn. Een paar voorbeelden: zeg niet "spuitwater" maar "spa rood" (een blunder die ik had gemaakt op mijn eerste dag in Den Haag) zeg niet "sneetjes kaas" maar "plakjes kaas" een "wit puntje" is een sandwich een "zaden- en pittenbrood" is een meergranenbrood zo blijkt "ontbijtkoek" is uiteraard peperkoek Ik ben er zeker van dat deze lijst nog zal aangroeien. Voorts hebben ze het hier ook nog over 2 ons kaas of 1 pond kaas. Hoe zit dat nu weer? 1 ons=100 gram en 1 pond is ca. 500 gram.  Een kleine leuke anekdote om de spraakverwarring compleet te maken. Vorige week kwam De Echtgenoot thuis van het werk en vertelde het volgende: een Nederlandse collega vroeg of hij eens "een keuteltje mocht laten vallen"? Om eens op een andere manier mee te delen dat je iets wilt zeggen.  ...

Na drie jaar in het Midden-Oosten te hebben verbleven kan ik toch wel concluderen dat wij gewend zijn geraakt aan temperaturen van 35°. Terwijl iedereen hier in België loopt te puffen en te zweten nu het 35° is,  heb ik helemaal geen last van de warmte. Ok, het is warm en we zweten, maar de voorbije 3 jaar kenden wij een aantal maanden per jaar niets anders. Toen ik vandaag van Den Haag terugreed naar België en ik op mijn dashboard de 37° zag verschijnen, had ik dan ook wel eventjes een nostalgisch moment. Maar alle dagen temperaturen van 35° en meer, dat hoeft nu ook niet voor mij hoor!

Gisteren was het de finale van het EK Voetbal en het was muisstil op straat. Iedereen zat aan zijn tv gekluisterd of zat ergens in één of ander koffiehuis voor een groot scherm te kijken. Wij dachten vanuit onze luie zetel naar de match te kunnen kijken, maar helaas vonden we geen zender die live verslag bracht van de match. En dan moet je weten dat wij meer dan 1000 zenders op onze tv hebben! Zo moet ik het ook al vier maanden stellen zonder Matthijs. U weet wel, van  dit programma . We slagen er maar niet in BVN op de satelliet te vinden. Maar geen nood, binnenkort zitten we in het land van voorgenoemde en 3 september zal ik kijken vanuit mijn luie zetel in Den Haag. Nu ben ik wel wat aan het afwijken denk ik. Ik wil gewoon maar zeggen dat we dus zoveel zenders hebben maar wat zijn wij nu met 980 Arabische zenders???

Wat doe jij dan zo een ganse dag? Dat is een vraag die ik vaak te horen krijg. Maar met 2 peuters, eentje van bijna 2,5 jaar en eentje van 1,2 jaar weet ik best wel wat te doen elke dag. Tussen 6u en 7u 's morgens begint er eentje in haar bed te roepen: Mama, Mama, Mama,... Gevolg: de andere wordt ook wakker. En zo begint de dag dus heel vroeg ten huize Mama Van Twee. Na de flesjes melk brengt een kopje koffie dan soelaas (al dan niet op mijn balkon). Daarna wordt er wat gespeeld en rond 9u ontbijt ik gezellig samen met mijn meisjes. In de voormiddag probeer ik ook wat boodschappen te doen, kwestie van de drukte na de middag te vermijden en de hitte natuurlijk. Om 12 uur is het dan petatjestijd voor Kleine Kapoen (Leve de babycook!). Als beiden hun middagdutje doen, probeer ik wat te internetten, bloggen, mailen, foto's bewerken en doe ik een poging tot het lezen van een boek (zo doe ik er nu al 3 maand over om een boek te lezen). Na de middagdut is er weer leven in de brouwe...

Uiteraard behoeft het een beetje uitleg waar wij als expatfamilie wonen.  In september 2009 is Mama Van Twee samen met de Echtgenoot -en Grote Kapoen in de buik- naar Damascus verhuisd. Gezien de situatie daar hebben we een paar maanden geleden Dam verlaten en zijn we naar Amman verhuisd.  Dam ligt mij nauw aan het hart. Waarom? Ten eerste omdat zowel Grote Kapoen als Kleine Kapoen er zijn geboren en ten tweede omdat het ons eerste expatavontuur was. Zien wat er nu met het land gebeurt, doet me dus heel wat! Amman mist een beetje de charme van Dam. In het oude gedeelte van de stad, met zijn wirwar aan straatjes met souks, antiekwinkeltjes met Damasceense meubels, tapijtenwinkels, en vooral niet te vergeten "mijn sjalenwinkel"  was het aangenaam vertoeven op vrijdag of zaterdag.   Ik moet zeggen dat ik die sfeer een beetje mis in Amman. Maar bon, Amman heeft dan weer een andere troef: shopping malls met leuke kledingwinkels waar ik wél mijn ding vind en heel ...