The Happy Family Abroad

Zondag trok ik de binnenstad van Den Haag in, op zoek naar cadeautjes, samen met Kleine Kapoen. Grote Kapoen vindt het tegenwoordig niet leuk om de stad in te trekken en blijft liever thuis bij papa om een puzzel te maken of een spelletje te spelen. Mij hoor je hierover niet klagen :-). Het was gezellig, samen met mijn Kleine Kapoen in de stad. Eigenlijk hou ik wel van die kerstsfeer en al de drukte die er dan heerst, ik vind het best een gezellige drukte (maar niet met een bijna 4-jarige en 2,5 jarige samen). Terug thuis wist Grote Kapoen mij te vertellen dat zij ook cadeautjes gaat kopen (zij wilt alles doen wat mama doet natuurlijk). Voor papa "stoere" oorwarmers (ah ja, want papa is een jongen) en voor mama " mooie" oorwarmers (ah ja, want mama is een meisje). Hoe ze op de idee van oorwarmers komt, ik weet het niet. Maar ik vond het wel schattig hoe ze het mij vertelde.

Vanmorgen was het koud. Maar dat belet niet om met de bakfiets naar school te gaan. Ik vind het trouwens heerlijk om zo in het ochtendgloren te fietsen. De kindjes zijn goed ingeduffeld met warme jas, sjaal (Kleine Kapoen dan toch, want Grote Kapoen kan dat niet verdragen) en beiden hun oorwarmers op. Beiden worden nog onder een fleece dekentje gestopt en weg zijn we. Maar na 5 minuten kreeg Grote Kapoen het koud aan haar neus: 'Mama, ik moet een neushandschoen hebben!' Ah ja, handjes zitten lekker warm in een handschoen, dus waarom geen neushandschoen? De logica van een driejarige...

"Papa, jij hebt streepjes!" Kleine Kapoen, dit weekend tegen De Echtgenoot, wijzend naar zijn voorhoofd.

Onderweg van de PSZ naar huis... Kleine Kapoen (hierna KK): "wat heb jij gedaan?" Grote Kapoen (hierna GK): "ah, ik ben naar de peuterspeelzaal geweest" KK: "en wat gedaan?" GK: "ik heb gespeeld, en naar een verhaaltje geluisterd; en wat heb jij gedaan?" KK: "snoepjes gekocht" GK: "ben jij naar de Hema geweest?" KK: "ja, naar Hema, met mama" En toen kwamen we aan de bomen: GK: "oh, wat zijn de bomen mooi en zo groot" KP: "ja, mooi hé" GK: "kom, we gaan de boom pakken en de lucht" En zo ging het maar verder... Mijn schatjes...

Gisteren deed Grote Kapoen haar verhaal over haar verblijf bij Oma&Opa (Grote en Kleine Kapoen verbleven het afgelopen weekend bij Oma&Opa in België). Het was een nogal onsamenhangend verhaal: gaande van op de glijbaan spelen, mama komt ons zondag halen, op de trampoline, geitjes kijken tot de kameel . Blijkbaar hadden ze bij Oma&Opa een kameel gezien. Toen ze naar de geitjes gingen kijken zagen ze opeens een kameel . Waarop ik stomverbaasd keek en vroeg: "heb jij een kameel gezien bij Oma&Opa?". "Ja, mama, een kameel". En vandaag heb ik ontdekt wat ze ermee bedoelde. We reden naar een tuincentrum en onderweg waren er wegenwerken aan de gang. Opeens zei Grote Kapoen: "kijk, een kameel". Waarop ik: "waar zie jij nu een kameel?". En toen kwam het! Mijn Grote Kapoen heeft het al de hele tijdover een "camion". Achteraan het huis van Oma&Opa zijn er weides en loopt er een wegje. Daar hadden ze een vrachtwagen zien passe...

Grote Kapoen at een appel deze morgen. Toen ik haar na een half uur vroeg waar de appel is (om te vermijden dat die ergens verborgen ligt te rotten de komende dagen) ontstond de volgende conversatie: Zij: "appel is op". Ik: "ja, maar wat heb je dan met de rest van de appel gedaan?" Zij: "mama, appel is op!" . En  toen viel mijn eurocent. Ik: "heb jij de appel VOLLEDIG opgegeten?" Zij: "Ja". Grote Kapoen heeft haar appel dus met klokhuis en al opgegeten.

"Ik wil niet eten", "Ik eerst spelen", "Ik geen petatjes eten", "Neen, toch niet", "Toch wel", "Dit is mij", "Ja tuurlijk", "Ik niet in buggy zitten, ik stappen", "Ik niet op potje, ik pamper aan" Enzovoort enzovoort... En dàt kan leiden tot felle discussies tussen mij en Grote Kapoen. Maar discussiëren met een 34 maanden dochter, dat is een verloren situatie. We geven beiden niet op, en uiteindelijk lijkt het alsof ik tegen een muur bezig ben. Dan kom je tegen je kookpunt aan, gaat je stem de hoogte in, en plots zegt zij: "niet roepen mama". Maar dan op zo een manier dat ik mij nauwelijks kan inhouden van lachen. Wat weten ze je toch altijd in te pakken die kleine bengeltjes. Ik vraag mij af hoelang dit nog zal duren, de peuterpuberteit duurt bij Grote Kapoen wel héééél lang. En ondertussen is die ook bij Kleine Kapoen ingezet. 2 karakterkes, ik verzeker het u! Maar goed, beter ee...

De woordjes bij mijn Kleine Kapoen willen maar niet komen. Al een paar maanden zegt ze 'mama'. Sinds een paar weken is daar een tweede woordje bij gekomen: 'neen'. En dat is dan de vocabulaire van mijn Kleine Kapoen op dit eigenste moment (17 maanden). De intonatie heeft ze wel al gevonden. Zo kan ze 'mama' soms uitspreken op z'n Italiaans (màmà) en bij het woord 'neen' schudt ze dan ook fel haar hoofdje. En als ze echt iets niet wilt, dan zul je het wel horen: 'néééén'. Maar wie weet, binnenkort een spraakwaterval erbij?! Intussentijd voert zij wel heel wat conversaties met haar grote zus, die dan op haar beurt meebrabbelt. Of zouden ze elkaar begrijpen?! Ik begrijp er alvast geen sikkepit van, maar vind het wel een plezier om mijn 2 meisjes zo bezig te zien en te horen.

De sirene van een ambulance is een nieuw fenomeen voor Grote Kapoen. Telkens we in de verte de sirene van een ambulance horen zegt Grote Kapoen: "hoor, een ezel"! Nu ja, ergens snap ik het wel: iiiaaaiiiaaaiiiaaa... En mijn Kleine Kapoen die houdt zich stilletjes bezig met het tot zich nemen van druifjes. In de tuin staat een druivelaar, en elke morgen liggen er wat druifjes op de grond. Kleine Kapoen doet dus niets anders dan deze in haar mond steken, maar klein probleempje: ze zijn nog niet rijp! Grote Kapoen weet ondertussen dat ze dat niet mag opeten en dan speelt zij graag voor kleine generaal. Dan zegt zij tegen haar kleine zus: "NEEN! Mag niet!" en haalt zij het druifje uit de mond van kleine zus. Met gevolg dat deze laatste in de vinger van Grote Kapoen bijt en dan is het huis te klein! Zo zal ik mij niet snel vervelen natuurlijk!

Ondertussen zijn we alweer zes weken in België en Grote en Kleine Kapoen hebben het best wel naar hun zin bij Oma&Opa (vooral het begroeten  van de geitjes, koeien, gansen, kippen, poezen en honden in de buurt en het zich kunnen uitleven in de tuin - met glijbaan en trampoline -  vinden beiden heel plezant). Maar Grote Kapoen krijgt ook wat heimwee; ze wilt naar "huis". Zo zaten we gisteren gezellig samen aan de eettafel toen Grote Kapoen - zomaar uit het niets - vroeg om naar huis te gaan, met het vliegtuig, met mama en papa en zusje. Het is natuurlijk allemaal wat ingewikkeld voor een 2,5 jarige. Want wat is nu "thuis"? De laatste zes maanden hebben we eigenlijk niet echt een thuis gehad: zes weken op hotel, dan drie maanden op een gemeubeld appartement en nu reeds zes weken op logement bij Oma&Opa. Het wordt dus tijd om terug ons eigen stekje te hebben, omringd door onze eigen spullen. En ik kan u zeggen dat dit nu héél dichtbij komt. Jawel, volgende ...