The Happy Family Abroad

Ondertussen zitten we al een week in ons nieuwe huis in Den Haag. Dat betekent dan ook dat de verhuisdozen zo stilletjes aan verdwijnen. Er blijven er nog enkele over. En laat ik nu net daar een hekel aan heb. Waarom? In die dozen zitten allerlei prullaria, kleren die je niet meer draagt, en allerlei andere spullen die je nauwelijks gebruikt. Met andere woorden, een heel gedoe om alles te sorteren en een plaats te geven. Want waar leg je al die spullen?! En met mijn twee Kapoenen in het huis kun je niet zo heel veel doen. Ze Het zal dus nog wat geduld vragen om alles een plaats te geven. Maar voor de rest vind ik Den Haag een aangename stad om te wonen. Er valt nog heel wat te ontdekken maar daar zullen we de komende weken/maanden wel aan werken. Ik kijk dan ook uit naar onze jaren hier!

We zijn in Nederland en dus gaan we winkelen in de AH. Ik vind de AH een aangename winkel, je zou het kunnen vergelijken met de Delhaize in België. En net zoals het huismerk van Delhaize is ook het huismerk van AH echt wel ok. Maar toch zijn er zo een aantal dingen die ons opvielen, laat het ons op cultuurverschillen houden: Het aanbod van pasta en rijst is nogal beperkt. Zo hebben we bijvoorbeeld nog geen pasta van het merk Barilla gevonden. In het rayon van de melk vind je dan wel een uitgebreid assortiment natuurlijk. Zo is er "verse melk" en "houdbare melk" zoals dat dan heet. De verse melk doet me denken aan de blauwe inex-doosjes toen ik in de kleuterklas zat.  Wij Belgen kopen nogal vaak "en masse" aan, maar de Nederlanders doen dat zo niet heb ik de indruk. Een voorbeeld: water koop je per fles, en een pak water bevat maximaal 4 flessen. Dat vind ik nu toch een beetje eigenaardig. Drinken de Nederlanders dan geen water of drinken ze kraantjes...

Jawel, de familie van Mama Van Twee is terug in Belgenland. De vlucht is redelijk goed verlopen. Van Amman naar Wenen was het wel allemaal veel te spannend voor Grote Kapoen en moest zij op verkenning. Kleine Kapoen vond het ook allemaal indrukwekkend maar heeft dan toch de laatste 2 uur kunnen slapen. Aangekomen in Wenen hadden we nog tijd om rustig een pintje te drinken, ondanks de opgelopen vertraging. Want ja hoor, door de "weersomstandigheden" (lees onweer) was de luchthaven van Wenen eventjes gesloten. Wenen is best een aangename luchthaven (het is de derde keer dat ik er passeer), en de aparte security controle voor families met een buggy vind ik nu eens dé uitvinding. Jaja, je krijgt ahw een vip-behandeling: geen wachtende rijen, geen stress om alles op de band te leggen-kindjes uit de buggy te nemen-alles terug van de band te halen. En bovendien raken de flesjes water (voor de kids) door de controle. Schitterend gewoon. Meerdere luchthavens mogen hier een voorbeeld...

Onze laatste dag internet en bijgevolg is dit dan ook officeel mijn laatste blogpost vanuit Amman. Er zijn zo een aantal kleine dingen die ik ga missen. De ochtendzon om er eentje te noemen. Want er is niks zo heerlijk dan wakker te worden, de rolluiken te openen en de zon te zien, en vervolgens je kopje koffie drinken op het terras. Op dit eigenste moment (19u55) roept de muezzin op tot het gebed. Dat zal ik nu eens niet missen. Hoewel het wel een handig middel was om Grote Kapoen naar haar bed te laten gaan, ook in de namiddag: als de meneer roept is het tijd om te gaan slapen! We zullen weldra iets anders moeten verzinnen. Maar bovenal zal ik de vriendelijkheid van de mensen, het lekkere eten en de mooie historische plaatsen  missen! En uiteraard geldt dit dubbel voor Damascus!! Ik ga het missen!

Ik ben nu al een week bezig met opruimen en vond allerlei dingen die ik eigenlijk niet meer wil mee verhuizen. Zo heb ik al heel wat van mijn kleren (je weet wel de kleren die je denkt dat je ooit wel nog eens zult dragen als je in den hof gaat werken) aan Onze Lulu gegeven. Andere spullen zoals babykleren, oude sportschoenen van De Echtgenoot, speelgoed, handdoeken, toile cirée en nog wat andere kleine spullen/rommel heb ik vandaag aan het goede doel  gegeven. En daar kan een mens zo gelukkig van worden! Ik waardeer dan ook het werk dat deze groep van vrijwilligers doet! De mensen in de kampen leven in erbarmelijke omstandigheden en dan kan een toile cirée al een groot verschil maken denk ik zo dan... Het zijn maar kleine dingen maar o zo belangrijk voor deze Syrische vluchtelingen.

Nog een weekje en dan is het "Bye Bye Jordan". En dat wil ook zeggen dat de verhuisstress is toegeslagen bij Mama Van Twee. U moet weten dat we al vier maanden "kamperen" in Amman. Maar met twee peuters in huis heb je toch wel wat nodig, ook al is het maar "kamperen". Er is een lichte paniek dat ik niet alles in de bestaande valiezen zal krijgen. Bijgevolg ben ik dan op zoek gegaan naar vacuümzakken (dat maakt het volume wat kleiner) en die vond ik in Carrefour. Dit weekend is de grote test! U kunt wel raden dat mij nog een drukke week te wachten staat.