The Happy Family Abroad

Zaterdagmiddag hadden de kapoenen het plan opgevat om hun nagels en teennagels te versieren. Beiden doken onder de eettafel en Kleine Kapoen kwam er vanonder met dit resultaat: 

... en zo ziet de eetkamer eruit (aka de speelhoek) om 15u:

Kleine Kapoen die oefent alvast op de step van haar grote zus. Maar dan komt Grote Kapoen naar buiten en ziet kleine zus op HAAR step. Met dit tot gevolg: Nog 5 daagjes en dan krijgt Kleine Kapoen ook haar step (voor haar verjaardag). Maar of daarmee de driftbuien verdwijnen, dat betwijfel ik.

Zopas zag ik de nieuwsbeelden over de sneeuw en de gevolgen ervan in België. Geloof het of niet, maar hier in Den Haag was er geen sneeuwvlokje te bespeuren maar wel een stralende zon (in tegenstelling tot in andere delen van Nederland natuurlijk). Er was echter wel een felle noordoostenwind, zo werden we op de Fred bijna omvergewaaid. Maar als mijn Kapoenen het zonnetje zien schijnen dan willen zij ook naar buiten. Ik trok hun dikke jas, sjaal en muts aan en liet hen als het ware uit in ons tuintje. En ik moet zeggen, op ons terras was het heel aangenaam vertoeven. Er heerst zowaar een microklimaat, we zitten volledig beschut tegen de wind en bij de kleinste zonnestraal warmt het snel op; zo ook vandaag. En dat was genieten, zowel voor mijn Kapoenen als voor Mama van Twee, terwijl elders de strakke wind je bijna omverblies of de sneeuw roet in het eten gooide bij je treinreis. (Op die momenten ben ik blij dat ik niet meer met de trein naar Brussel moet voor mijn werk.) En ook zij ...

Kleine Kapoen is helemaal in de ban van "Pluk en zijn vriendjes". Bij het voorlezen van het verhaaltje herhaalt Kleine Kapoen elk personage; zo is er Aagje, mevrouw Helderder, meneer Pen, Langhors, de Krullevaar, de Stampertjes. En dan is er nog Zaza, de kakkerlak. Bij deze laatste barst zij telkens uit in een lachbui. En vorige nacht in haar bedje hoorde ik haar zeggen: zaza zaza zaza... Ja, het is duidelijk: Kleine Kapoen is dol op het boekje Pluk en zijn vriendjes.

Dat is dé favoriet van Kleine Kapoen. 2 grote porties puree smulde zij, een plezier om te zien. En dat terwijl ik pastinaak nog nooit had klaargemaakt, tot vorige week. Toen viel het ook al serieus in de smaak bij Kleine Kapoen. Grote Kapoen daarentegen weigert dezer dagen petatjes te eten, enkel een "vleesje". Maar gisteren had zij pech want er stond zalm op het menu in combinatie met de pastinaakstoemp (een recept van JM). Toen ik het haar voorschotelde kwam de volgende vraag: "maar mama, waar is het vleesje?" Gevolg: zij weigerde haar puree en de zalm op te eten én mama weigerde haar melk voor het slapengaan. "Geen petatjes, geen melk" dàt is mijn motto en daar hou ik aan vast! Zodoende ging Kleine Kapoen met een vol maagje naar haar bedje en Grote Kapoen met een lege maag. Vanmorgen had deze laatste dan ook een beetje honger: na haar warme chocomelk vroeg zij onmiddellijk naar een boterham! Ik hoop dat ze dit nu onthoudt en vanavond haar petatjes o...

De Echtgenoot had een nieuwjaarsreceptie deze avond en dus besloot ik om samen met mijn meisjes een pizza te maken. En dat viel in de smaak. Beiden hadden dolle pret met het "versieren" van de pizza: hamreepjes, champignons, salami, mozzarella, geraspte kaas (en roquefort voor mijn stukje pizza, ja, een vierkazen pizza blijft een van mijn favorieten). Maar er verdwenen ook heel wat hamreepjes, mijn meisjes hadden er niet anders op gevonden dan de hamreepjes in de tomatensaus te dippen en op te eten ( "lekker mama") . Toen verdween de pizza in de oven en dat vonden ze allebei wel spannend. Regelmatig gingen ze voor de oven staan ( "klaar mama?") . Na 20 minuutjes werd hun wachten beloond en kwam er een heerlijk geurende en vooral lekkere pizza op tafel. Ik vond het een aangename vooravond en ik kijk uit naar de cupcake-momenten met mijn 2 dochters.

"Ik wil niet eten", "Ik eerst spelen", "Ik geen petatjes eten", "Neen, toch niet", "Toch wel", "Dit is mij", "Ja tuurlijk", "Ik niet in buggy zitten, ik stappen", "Ik niet op potje, ik pamper aan" Enzovoort enzovoort... En dàt kan leiden tot felle discussies tussen mij en Grote Kapoen. Maar discussiëren met een 34 maanden dochter, dat is een verloren situatie. We geven beiden niet op, en uiteindelijk lijkt het alsof ik tegen een muur bezig ben. Dan kom je tegen je kookpunt aan, gaat je stem de hoogte in, en plots zegt zij: "niet roepen mama". Maar dan op zo een manier dat ik mij nauwelijks kan inhouden van lachen. Wat weten ze je toch altijd in te pakken die kleine bengeltjes. Ik vraag mij af hoelang dit nog zal duren, de peuterpuberteit duurt bij Grote Kapoen wel héééél lang. En ondertussen is die ook bij Kleine Kapoen ingezet. 2 karakterkes, ik verzeker het u! Maar goed, beter ee...

Jawel beste lezers, Grote Kapoen haar eerste Hollandse woorden zijn een feit: "Maar wat doe jij NOU? "Ik kom je ZO halen" (context: rollenspel waarbij Grote Kapoen mama speelt tegenover Kleine Kapoen)    Kleine Kapoen haar woordenschat was tot een maand geleden nogal beperkt maar dat is heden serieus uitgebreid: oma, opa, zus, kaka, was (handjes wassen), kijk, hier, kom, en natuurlijk haar eigen naam. En dan zijn er nog een hele resem woorden, waarvan alleen ik weet wat ze ermee bedoelt. Maar vooral haar woorden in de gebiedende wijs vallen mij op. Binnenkort beveelt zij Grote Kapoen heb ik zo de indruk, en is het niet meer andersom. Voorts worden er hier alle dagen Sinterklaasliedjes gezongen. Grote Kapoen zingt graag, maar dan vooral een gemixte versie: "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, laarsje, dank u Sinterklaasje... ". 

Weet je waar ik nu zo van kan genieten de laatste tijd? Mijn 2 Kapoenen die samen in alle rust en stilte spelen. Puzzelen, tekenen, stickertjes plakken, boekjes kijken, boetseren, koken in hun keukentje, moedertje spelen,... Nu ik dit schrijf lijkt het wel alsof ik 2 voorbeeldige kinderen heb. Maar dat is nu ook niet waar. Ze kunnen ook wel ruzie maken, ambetant zijn en bovenal heel veel lawaai maken. Maar als ze dan eens in stilte samen spelen, vind ik dat een waar plezier! Zo kocht ik deze week rijgkralen (don't worry, nog geen kralen daarvoor is het inslikkingsgevaar nog te groot; maar houten figuurtjes die ze op een veter rijgen, van Djeco). En die figuurtjes op een veter rijgen en zo een ketting maken vinden mijn meisjes wel leuk. En ik vind het leuk omdat er dan toch wat rust heerst in huis. Zalig vind ik dat.

Grote Kapoen is een klein moedertje geworden. Haar popje is haar baby oftewel haar "poppemie". En zij bootst mij in alles na natuurlijk (best wel raar om een kopie van jezelf te zien). Met gevolg dat ze ook haar kleine zus weleens als haar popje aanziet en dan probeert haar een nieuwe pamper aan te doen, die dat dan op haar beurt gewillig toelaat. Hilarische situaties... En Kleine Kapoen, wel die bootst dan haar grote zus na uiteraard. Wat is zij schattig als zij haar popje knuffelt of het snoetje van haar pop proper maakt met een "toetenveger". Mijn 2 meisjes, 2 mini-mama's. Ik denk dat ik al weet wat de Sint dit jaar zal brengen...

De herfst, ik vind het best wel iets hebben. De gezelligheid binnen, het vallen van de bladeren, het guren van de wind, goed ingeduffeld een wandeling maken, en af en toe  (dat mag wel alle dagen zijn) eens een herfstzonnetje. Gisteren bijvoorbeeld: na heel wat regen kwam daar de zon. En hopla, mijn Kapoenen naar buiten om wat te spelen. Veel hebben ze niet nodig om pret te hebben. En ik? Ik keek naar mijn meisjes en genoot in ons gezellig tuintje van het zonnetje met een tasje koffie en een krentenbol met kaas.  En die kleine dingen, maken mij blij en gelukkig!

De sirene van een ambulance is een nieuw fenomeen voor Grote Kapoen. Telkens we in de verte de sirene van een ambulance horen zegt Grote Kapoen: "hoor, een ezel"! Nu ja, ergens snap ik het wel: iiiaaaiiiaaaiiiaaa... En mijn Kleine Kapoen die houdt zich stilletjes bezig met het tot zich nemen van druifjes. In de tuin staat een druivelaar, en elke morgen liggen er wat druifjes op de grond. Kleine Kapoen doet dus niets anders dan deze in haar mond steken, maar klein probleempje: ze zijn nog niet rijp! Grote Kapoen weet ondertussen dat ze dat niet mag opeten en dan speelt zij graag voor kleine generaal. Dan zegt zij tegen haar kleine zus: "NEEN! Mag niet!" en haalt zij het druifje uit de mond van kleine zus. Met gevolg dat deze laatste in de vinger van Grote Kapoen bijt en dan is het huis te klein! Zo zal ik mij niet snel vervelen natuurlijk!

Oftewel de geitjes. De geitjes staan op de weide achter de tuin van Oma&Opa. Vlnr: Gerda, Gwendoline en Guido Zij zijn de nieuwe vriendjes van Grote en Kleine Kapoen. Mijn meisjes hebben ondertussen een ritueel ontwikkeld: elke ochtend gaan ze de geitjes brood geven. En de geitjes? Zij weten dat al goed: ze horen mijn meisjes met een zak brood rammelen en daar komen ze al aangelopen.  Om het voor mijn meisjes nog wat leuker te maken hebben we hen ook maar een naam gegeven. Geef toe, zo naamloos door het leven gaan is toch ook maar saai. En Guido, Gerda en Gwendoline vonden we wel goed klinken.

Wat nu volgt is een niet zo appetijtelijke blogpost, u bent gewaarschuwd! Het begon allemaal in Amman. De kaka van Grote Kapoen kon nogal verschillen tijdens de dag (had waarschijnlijk ook wel te maken met de warme temperaturen). De Echtgenoot vond er niets anders op dan er grappige woordjes bij te verzinnen. Zo hebben we de konijnenkeutel, de kamelenkeutel, de platte kak en de spaghettikak. Met gevolg dat elke keer als Grote Kapoen kaka gedaan heeft, zij ons ook weet te zeggen van welke soort het is. En dit doet ze tot de dag van vandaag. Alleen kijken de mensen wel eens raar op als ze zegt dat ze een kamelenkeutel heeft gelegd. Opdat we dit toch niet zouden vergeten, vind ik dit dan ook een blogpost waard, hoewel zij er dan misschien niet meer aan wil herinnerd worden!

Eerder had ik het al over het neurotisch trekje van Grote Kapoen maar we hebben nu nog een ander trekje ontdekt: Grote Kapoen is bang van alles wat vliegt. Terwijl Kleine Kapoen niet bang is van een vliegje, vlindertje of bijtje (ze vangt ze namelijk met haar 2 vingertjes) roept Grote Kapoen het uit van de schrik. Tja, van wie zou zij dat nu hebben?!

Kleine Kapoen wilt tegenwoordig niet meer gevoed worden met een lepeltje. Neen, zij is al één jaar en dus moet zij zelf haar lepeltje vasthouden en naar haar mond brengen. Maar die coördinatie verloopt nog niet zo goed. Zij geniet er dan ook van om al haar eten op de grond te gooien en is dan zo trots dat ze in haar handjes begint te klappen. Grote Kapoen vindt het dan weer leuk om Kleine Kapoen na te doen. En dan is het lol aan tafel natuurlijk... beiden gieren het uit van plezier. Je kunt al raden dat wij voor de moment 2 smospotjes aan tafel hebben. En Mama Van Twee? Zij kan alleen maar hopen dat deze fase binnenkort voorbij is, en geen stukken aardappel of fruit of groenten van een paar dagen oud vindt onder de tafel.

Al een tijdje heeft Grote Kapoen het telkens over "Auw Auw". Het was mij een raadsel wat zij ermee bedoelde. Mijn peutertaal is ok, dat moet ook wel met 2 peuters, maar soms sluipen er woordjes in die ook ik, Mama Van Twee, niet begrijpt. Vorige week heb ik echter ontdekt wat "Auw Auw" is. Het is de hond van de buren. Telkens de hond blaft, zegt Onze Lulu tegen mijn meisjes: auw auw... Grote Kapoen heeft dit opgepikt en sindsdien zegt zij tegen de hond van de buren Auw Auw. Je moet het maar weten natuurlijk... Mijn peutertaal is bij deze dan ook weer uitgebreid! En Grote Kapoen heeft nu 3 woorden voor hond: "ho(n)d", "dog", "Auw Auw".

De eerste stapjes, ze zijn zo bijzonder! Het is zo één van die momenten die je wilt vastleggen. Twee weken geleden was zo een moment. Want jawel, Kleine Kapoen zette haar eerste stapjes. Maar vooraleer we de camera bij de hand hadden, was het gedaan. Plots wilde ze niet meer stappen. Dus elke keer Kleine Kapoen nu een stapje zet, probeer ik als trotse mama dat toch vast te leggen. Hoe doe ik dat? Ik neem dan snel mijn slimme telefoon bij de hand en zet de camera-functie aan.

Ten huize Mama van Twee zijn er sinds vandaag een leeuw en een aap! Ik verklaar mij nader: Kleine Kapoen was nog maar eens geluidjes aan het forceren (ze kan nogal brullen de laatste tijd), waarop Mama Van Twee vraagt: ben jij een leeuw? Grote Kapoen vervolgens heel serieus: "zusje een leeuw en ik een aap."