14 jul. 2016

Countdown en mixed feelings

Het is nu echt aftellen naar de verhuis. Voor de meisjes zijn de laatste dagen aangebroken. Dinsdag breng ik hen naar Oma&Opa in België zodat wij ons hier 100% kunnen concentreren op de dingen die nog moeten gebeuren voor de Big Move.

Toen we 4 jaar geleden Amman verlieten (na bijna 6 maanden verblijf) voelde ik me opgelucht. Het was een ietwat bijzondere situatie. 6 maanden voordien moest ik (met heel veel verdriet) Damascus verlaten met de meisjes. Amman was een tijdelijke oplossing en we wisten dat we in de zomer zouden vertrekken naar een nieuwe bestemming. Een thuisgevoel heb ik daar nooit echt gehad, ook al omdat je er niet omringd bent met je eigen spullen. Maar de collega's daar hebben ons zo goed opgevangen en zonder hen was het me nooit gelukt om het 6 maanden uit te houden denk ik. De meisjes waren toen 2 en 1 jaar oud en op die leeftijd hebben ze er helemaal geen besef van. Nu, 4 jaar later, zit dat helemaal anders.

Lena is 6 en de laatste schooldag was 'dur' zoals haar juf S het omschrijf. Ik haalde haar op aan de klas en ze was omringd met haar vriendinnetjes. De tranen kwamen... Ik had het niet verwacht van haar. We fietsten naar huis en de tranen bleven maar komen. Zelf kon ik de tranen ook niet meer bedwingen en hebben we dan maar samen een potje gehuild. De dag voordien bij het afscheid nemen van een mama-vriendin was ook al zo een emotioneel moment voor mij. En er kwam geen einde aan de tranen toen de laatste schooldag 's morgens ook nog afscheid genomen werd van de ASEM (Assistante Maternelle) van Lena omdat deze lieve mevrouw op pensioen gaat.

Anna is 5 en zij beseft het minder. Gelukkig maar! Misschien hielp het wel dat haar beste vriendinnetje ook Den Haag verlaat? Maar het is ook de leeftijd natuurlijk.
Dat belooft voor de volgende verhuis...

Maar ik wil maar zeggen, zolang het baby's en peuters zijn neem je die op en vertrek je. Maar eens ze ouder worden komen er emoties en tranen bij. En dat, dàt doet wat met een moederhart!

Voor mezelf zijn er ook heel wat mixed feelings. De ene moment ben ik blij om terug te keren naar ons vertrouwde plekje in België en om terug het werk te hervatten (na 7 jaar afwezigheid). Maar de andere moment komen de tranen op en denk ik aan al de dingen en vooral de mensen die ik hier in Den Haag ga missen; aan mijn mooi leventje hier (op 10 minuten afstand van het strand); aan de no stress momenten 's morgens gezien ik gewoon thuis ben en er dus geen haast is om op tijd op het werk te zijn en de kinderen op school af te zetten.

Kortom heel wat gevoelens die hier de laatste tijd de kop opsteken en naarmate de datum van de verhuis nadert en met al de lunches en diners die er zijn deze tijd om afscheid te nemen, zal het er niet beter op worden!

1 jun. 2016

Weekendje Friesland

Voor de drukte van de grote verhuis toeslaat trokken we er nog eens een (lang) weekend op uit; van vrijdag tot maandag. Friesland stond nog op onze 'to do list'.

We boekten een kinderbungalow bij Landal Esonstad en vrijdagnamiddag vertrokken we richting noorden van het land. Vanuit Den Haag is het nog 2,5 uur rijden. Zo een kinderbungalow is fantastisch. Deze keer hadden we een glijbaan en wipje in de tuin. Speelgoed hoef je gewoon niet mee te nemen want er is genoeg om zich te amuseren (van gezelschapsspelletjes, tot pop, tot autootjes, tot buitenspeelgoed zoals petanqueballen en nog veel meer).

Klein Denemarken, zo zou ik Friesland omschrijven. Groene weiden, schapen, koeien, en bovenal water. Overal meertjes. Wat moet het zalig zijn om hier in de zomer met de boot te varen... Op het park zelf kun je ook bootjes huren en voor bepaalde accomodaties heb je zelfs aanlegsteigertjes. 

Zaterdag brachten we een bezoekje aan Dokkum. Een heel gezellig Fries stadje waar je tevens leuke en hippe winkeltjes vindt; zeker een aanrader om te bezoeken.

Zondag gingen we wandelen in het natuurpark van het Lauwersmeer in Lauwersoog. Er zijn verschillende routes uitgestippeld en meerdere zijn niet te lang en dus best te doen met kids van 5 en 6 jaar. Na de wandeling hebben we gepicknikt aan het meer. 

Maandag was het helaas alweer tijd om in te pakken. Op de terugweg naar Den Haag maakten we nog een stop in Leeuwarden.

Verder hebben we lekker gegeten (oa een heerlijke fish&chips met uitzicht en de beste spareribs die ik ooit gegeten heb) en uiteraard zijn we zaterdag en zondag ook gaan zwemmen in het zwembad van het park. Want geen vakantie zonder te zwemmen nietwaar?!

In ieder geval wij hebben er van genoten en kunnen er nu volop tegenaan om aan de verhuis te beginnen!! 






Eendjes voeren aan de voordeur!

Communiceren met de eendjes vanop het steigertje

kermis in Dokkum

Ijsje eten in Dokkum

Een heel leuk winkeltje in Dokkum

Fish&chips met een view

picknick aan het Lauwersmeer



mama Zwaan en haar babies

Leeuwarden

15 feb. 2016

Even een emo-moment

De verjaardag van Lena (28 februari) nadert en als mama denk je dan toch altijd wel eens terug aan die dag waarop je kleine spruit ter wereld kwam. In ons geval was dat dan nog eens in Damascus. Die mooie stad van de zon (Sham).

En in deze periode (half februari) denk ik ook steeds terug aan het moment dat ik en de meisjes Damascus moesten verlaten en met de auto volgeladen met valiezen en wat kinderspullen (denk aan een Stokke eetstoel, een reisbedje, wat bij elkaar gezocht speelgoed en boekjes...) richting Amman reden, nu alweer 4 jaar geleden. En daar word ik nu eens emotioneel van zie. Het was het definitieve afscheid van Damascus. Geloof mij, tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik de deur van ons appartement dichttrok en afscheid moest nemen van mijn nanny en de chauffeur en alle anderen.

Aangekomen in Amman moest ik mijn draai vinden in een voor mij onbekende stad. Op het moment zelf was het best een moeilijke periode: ik zat alleen in Amman met een bijna 2-jarige en een 10 maandertje, gezien De Echtgenoot nog 2 maanden in Damascus bleef werken en enkel in het weekend ons kwam bezoeken. Oh wat keken wij donderdagavond of vrijdagochtend (het weekend is daar op vrijdag en zaterdag namelijk) steeds uit naar zijn komst om dan op zondagochtend met tranen in de ogen weer afscheid te moeten nemen.

Maar als ik er dan achteraf op terugkijk hebben we in Jordanië toch ook een prachtige tijd gekend. We verbleven er amper 5 maanden maar toch was het een rijkgevulde periode met prachtige uitstappen naar Petra, Wadi Rum, de Desert Castles, (om er maar een paar te noemen) en bovenal kwamen in deze periode ook mijn ouders en zus op vakantie en was het na maanden een blij weerzien in Aqaba.

Ook ben ik best wel trots op mezelf en vind ik dat ik het toch maar goed gedaan heb met die 2 kleine pagadders. Dat mag ook wel gezegd worden vind ik. Ik vergeet ook nooit de mensen die we daar hebben ontmoet en het fantastische onthaal door de collega's van De Echtgenoot en hun familie.

Februari, het zal voor altijd een speciaal moment blijven... een maand waarin we altijd zullen zeggen: weet je nog?...

14 feb. 2016

Claudette Cardigan

Toen ik de laatste La Maison Victor doorbladerde viel mijn oog onmiddellijk op het breipatroon van de Claudette. Kabels breien, het was een nieuwe uitdaging.

Ik begon bij het begin. De benodigde wol. Er staat 400g voor een maat S. Omdat ik de Claudette graag in Drops Kid Silk wilde breien begon ik te rekenen. 400g betekende 16 bollen. Dat leek me nu toch wel veel. Ik nam mijn Bernadette patroon erbij en daarvoor hoefde ik slechts 9 bollen van de Drops Kid Silk. Ik speelde op veilig en bestelde 12 bollen van de Drops Kid Silk bij Caro's Atelier (mijn favoriete online webshop voor breigaren, wegens het grote assortiment dropsgaren). Uiteindelijk zou blijken dat 9 bollen volstaan. Dus als je eraan begint, bekijk zeker eens hoeveel meter er op een bolletje wol zit, want uiteindelijk geeft dit de doorslag in hoeveel bollen wol je nodig hebt en niet het aantal gram.

Het rugpand dan. Dat ging vlot, evenals het kabelmotief.

Dan begon ik aan het voorpand. Alles ging vlotjes zoals bij het rugpand tot ik kwam bij de minderingen. Links / rechts aan het beging / einde minderen, het was voor mij onduidelijk of dit nu aan de armsgaten moest of aan de hals. Maar dankzij 'collective thinking' met haar en haar en haar kwam ik eruit; ook na het bestuderen van de schetsen die erbij staan. Je mindert dus eerst voor de hals, zodat je als het ware een V-hals krijgt en vervolgens gebeuren de afkantingen aan de armzijde.
De mouwen was een 'makkie'. Eens je met dat kabelmotief begonnen bent, volg je dit gewoon verder. en echt waar, kabels breien, het is helemaal niet moeilijk.

Het aan elkaar zetten van een breiwerk is iets dat ik steeds uitstel. Ik weet niet waarom, maar dat blijkt bij meerdere mensen wel zo te zijn. Het is echt niet mijn favoriete werkje. Terwijl je er eenmaal aan begonnen bent, zit het best snel in elkaar. Ik naaide eerst de schoudernaden aan elkaar en liet een opening van 10cm zoals beschreven staat voor de hals. Vervolgens zette ik er de mouwen in. Volgens de handleiding zou je eerst de zijnaden moeten sluiten en een opening laten van 24cm voor de armsgaten. Maar dat deed ik dus niet. Je kunt de mouw mooier verdelen, mijns inziens toch, als je deze er eerst aan naait. Daarna kun je in één keer de zijnaden sluiten van voor- en rugpand en de mouw.

Op de tekening zag ik ook dat er een boord is aangebreid. Maar dit staat dus niet vermeld in de beschrijving. Blijkbaar zou er op de facebookpagina van LMV een beschrijving staan maar gezien ik geen facebookaccount heb... Voorlopig heb ik geen boord gebreid en laat ik het zo. Het modelletje valt goed, ook zonder boord.

Misschien kan de beschrijving nog wat duidelijker maar uiteindelijk kwam het goed en ben ik blij met mijn Claudette!

21 sep. 2015

Prinsjesdag 2015

De laatste keer dat we nog eens naar de Gouden Koets konden gaan kijken, die kans konden we niet aan ons voorbij laten gaan. De meisjes hadden een vrije dag en dus fietsten we omstreeks half twaalf richting centrum. Vorig jaar stonden we aan het Paleis Noordeinde maar dat Was niet voor herhaling vatbaar. Teveel Oranjefans (vaak op leeftijd) die niet eens kleine kinderen voor hen willen laten staan, neen dank u. Gezien heel wat straten zijn afgesloten in het centrum en het moeilijk is om een doorgang te vinden, besloot ik de bakfiets maar te parkeren dichtbij de Koninklijke Stallen. Dat is tevens het begin van de hele stoet, weliswaar nog zonder Koning en Koningin. Maar dat vonden we niet erg en dus wringden we ons tussen het publiek recht tegenover de ingang van de Koninklijke Stallen. We zagen het hele defilé en konden deze keer ook de Koets eens van dichterbij bewonderen. Het was leuk, het was een laatste keer voor ons en we hebben ervan genoten, met de eerste pepernootjes van het jaar in de hand (een zoethoudertje tijdens het wachten).





Melktandendoosje

Vorige week zondag was het zover, Lena verloor haar eerste melktandje. Al meer dan een week had ze een wiebeltandje. Aanvankelijk vond ze het wat eng, maar na een tweejaarlijks bezoek aan de kindertandarts (die al gepland stond van 6 maanden geleden en nu dus goed uitkwam) was ze over haar angst heen. De tandarts legde haar uit dat er nu een 'grote-mensen-tand' stond te wachten; iets wat ik haar ook al had verteld maar het blijkt toch beter te werken als een vreemde dit zegt.

We waren ook al voorbereid met een doosje en al. Want ja, vanaf het moment dat dat wiebeltandje er was trokken we naar de leuke speelgoedwinkel De Kikkerkoning  (onze favoriet in Den Haag) en daar vonden we een leuk bewaardoosje voor haar melktandjes.

Nu staat het doosje mooi te wezen op het krukje naast haar bed, en elke avond bewondert ze haar tandje!


Gisteren zagen we dat de 2 tandjes ernaast ook onder druk komen te staan van de grote-mensen-tanden. Benieuwd hoe lang het nog zal duren... Maar er is in ieder geval nog plaats in het melktandendoosje.


10 sep. 2015

La rentrée

Woensdag 2 september was het zover: la rentrée. (Vraag me nu niet waarom de Franse School 2 september opteert voor de eerste schooldag).

Lena zit nu Grande Section en Anna in Moyenne Section. Wat worden ze toch groot. Beiden keken al een paar dagen uit naar de eerste schooldag en om hun vriendjes en vriendinnetjes terug te zien. Tot nu toe verloopt alles prima. Beiden zijn tevreden en wij ook.

En ja, u leest het goed. Ik gebruik voortaan gewoon de voornamen voor onze 2 Kapoenen. Mocht het nog niet duidelijk zijn Grote Kapoen is beter gekend als Lena en Kleine Kapoen als Anna.

Voor het nieuwe schooljaar kregen beiden een nieuwe rugzak. De 2 Lilliputiens rugzakjes mochten wel vervangen worden. Niet dat ze versleten waren, want het is toch wel kwaliteit. Maar deze van Anna (een Liz rugzakje) vond ik wat aan de kleine kant. En deze van Lena (de Noémie) deed al 4 jaar dienst, van preschool in Damascus tot Moyenne Section in Den Haag. Beiden wilden uiteraard een Frozen rugzak maar daar heb ik mij fel tegen verzet. We gingen samen op het wereldwijde web op zoek naar een leuke vervanger. En we kwamen uit bij het merk Stephen Joseph. Beiden waren dolblij toen hun rugzak arriveerden en stonden te trappelen om terug naar school te gaan.
Mijn meisjes, ik wens jullie een fantastisch schooljaar toe!

Voorts is ook ons laatste jaar Den Haag  begonnen en dat betekent dat we zo in een fase zitten waarin we vaak gaan zeggen "het is de laatste keer dat...". Ik heb alleszins al een lijstje klaar met dingen die ik hier nog wil doen. Want hoewel Den Haag op een boogscheut is van België, is het geen evidentie dat we hier vaak zullen terugkomen. En de emokip die ik ben, krijgt het nu al moeilijk als ik denk aan het nakende afscheid. Maar laat ons nu nog even genieten. En genieten, dat is wat ik de komende maanden zeker en vast ga doen.
En ik hoop hier terug wat meer te kunnen neerschrijven. La rentrée à l'école et au blog. Voilà!!