The Happy Family Abroad

... en zo ziet de eetkamer eruit (aka de speelhoek) om 15u:

Vandaag, de laatste schooldag voor de herfstvakantie, wordt Halloween gevierd op de school van Grote Kapoen. En dat betekent dan ook een verkleedpartijtje. Ik maakte voor Grote Kapoen een heksenjurkje,  met het patroon van  hier , maar dan in een zwart satijnen stofje. Ik plakte er voorts wat Halloween-stickers op (uit de Belgische Libelle, dankjewel Oma). Maar mijn Grote Kapoen zou mijn Grote Kapoen niet zijn als ze toch niet even dwars zou liggen. Een heksenhoed wou ze niet. Dus ging ik op zoek naar een ander decoratiestuk. Ik vond een heksendiadeem en dat werd dan wel goedgekeurd door mijn Grote Kapoen. Helaas wilde ze deze morgen niet op de foto, dus kan ik haar heksenjurkje hier nog niet tonen. Maar ik was al blij toen ze vanmorgen toch haar jurkje wou aantrekken. Want toen ik haar gisteren vertelde dat het vandaag Halloween-party zal zijn op school en al haar klasgenootjes verkleed naar school zullen gaan, kreeg ik dit te horen: "ja, iedereen verkleed, maar IK NIET!" ...

De laatste 2 weken waren heftig en vooral vermoeiend, waardoor het mij wat ontbrak aan energie om hier iets neer te pennen. Grote Kapoen had het weer lastig. Haar ophalen op school was een ramp. Telkens ze mij zag begon ze heftig te huilen, en te krijsen en te stampen. Eens thuis zette de woede zich voort. Vorige week vertelde ze mij dat zusje bij papa moet blijven en dat ik haar alleen moet ophalen op school. Jaloezie omdat Kleine Kapoen hele dagen bij mij is? Misschien wel. Vrijdag deed ik een kleine test. Ik ging haar ophalen en Kleine Kapoen bleef wachten aan de deur. En jawel, daar verscheen weer die lach op het gezichtje van mijn Grote Kapoen. "Jij bent de liefste mama" , kreeg ik dit weekend meermaals te horen. Maandag vertrok ze terug al huppelend en met een blij gezichtje naar school. Toen ik haar ging ophalen was ze dolenthousiast, ze had het leuk gehad op school en ze zwaaide zelfs naar de juf. Benieuwd wat het deze namiddag zal zijn. Ik hoop zo dat de lastig...

Eentje voor Kleine Kapoen, in een vosjesstof met mooie herfstkleurtjes. Zelfde patroon als  hier .

Grote Kapoen gaat haar derde week school in. En het gaat best goed. Sinds vorige week loopt ze huppelend haar klasje binnen, zoekt haar naamplaatje, nog een zoen en weg ben ik; zonder enige traan te laten. Ook als ik haar ga halen, komt ze naar me toe gelopen met een blij gezichtje (in tegenstelling tot de eerste week dat gepaard ging met een huilbui  toen ze mij zag). Maar eens in de bakfiets moet ze wel met rust gelaten worden. Kleine Kapoen mag niks zeggen haar grote zus, wat dan weleens tot ruzie kan leiden. Maar goed, deze bui duurt een half uur en dan is het voorbij. En als ze denkt dat ik niet in de buurt ben, zingt ze een Frans liedje (of toch alleszins iets dat erop lijkt, op het einde zingt ze dan: ..."c'est nous!" ; dat is het enige Frans dat ik eruit kan opmaken. Ook hoorde ik haar praten in het Frans (tegen zichzelf): "bonjour" "bonjour maîtresse C" ... Kortom: het gaat goed met mijn Grote Kapoen tot zover!

De eerste handmade-jurk voor het winterseizoen 2013 is klaar. Dit is er eentje voor Grote Kapoen. Voorkant Achterkant met blinde rits (deze keer goed geslaagd, vind ik van mezelf) Het patroon komt uit het boek Stof-voor-Durf-het-Zelvers: een basis bovenstukje gecombineerd met een plooirok. De stof kocht ik bij  bambiblauw . De jurk werd goedgekeurd door Grote Kapoen. Tja, roze met hertjes - die combinatie kon niet anders dan succes hebben!

... wat kinderen betreft. Dat stelde ik reeds vast na de geboorte van Kleine Kapoen bijna 2,5 jaar geleden. Maar nu Grote Kapoen naar school gaat overdag, besef ik dit maar al te goed. De rust ten huize Mama van Twee is terug neergedaald, ttz tussen 8u30 en 15u.  Gedurende enkele uren per dag ben ik geen scheidsrechter meer, doen mijn oren geen pijn van het geroep en gelach, kent de zetel een rustpauze (mijn Kapoenen beschouwen deze als trampoline), is er geen geruzie meer, is er niet iemand die aan mijn ene been trekt en iemand aan mijn andere (wat aandacht betreft)... kortom RUST!  Want toegegeven, met 1 kind in huis is het toch een pak stiller in huis. Ook naar de winkel gaan met 1 kind is een opluchting: geen geruzie meer over wie de bon mag nemen om deze vervolgens te kunnen scannen opdat het hekje opengaat (na selfscan).  Dit wil niet zeggen dat ik de drukte in huis niet mis overdag. Want toegegeven, deze eerste week moest ik toch wel wat wennen aan d...